Ευρώπη

Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα της Libération, οι Ευρωπαίοι είναι σε μεγάλο ποσοστό θετικοί σε μια Ομοσπονδιακή Ευρώπη, παρόλο τον ευρωσκεπτικισμό των Ιρλανδών και των Τσέχων πρόσφατα ή των Γάλλων και Ολλανδών προ ολίγων ετών. Όσον αφορά δε τη χώρα μας η μεν αριστερά ζητά την διάλυση(!) της Ευρωπαϊκής Ένωσης και διάφορες φωνές μας καλούν ‘να μην ακολουθούμε το πεπατημένο μονοπάτι του μιμητισμού της δυτικής ανάπτυξης’ (Γιανναράς). Στο σύνολο όμως της Ευρώπης το ποσοστό αυτών που αμφισβητούν την ύπαρξη της ενωμένης Ευρώπης δεν ξεπερνά το 4-5%.

Οι πολίτες αυτοί που πιστεύουν πως μόνο μια Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία μπορεί να πραγματοποιήσει την ουσιαστική ένωση της Ευρώπης και που επίσης έχουν διαμορφώσει μια σαφή Ευρωπαϊκή συνείδηση είναι αυτοί που προωθούν τον Ευρωπαϊκό Φεντεραλισμό, μια γνήσια εναλλακτική πολιτική στο παρακμιακό σύστημα του κράτους-έθνους. Μέσω αυτού του κινήματος σε μια υπερεθνική πορεία της ευρωπαϊκής ιστορίας και με στόχο την πραγματική ευρωπαϊκή ένωση οι φεντεραλιστές πιέζουν σε κάθε κατεύθυνση για τις απόψεις τους και προκαλούν δημόσιες συζητήσεις και ανταλλαγή ιδεών σε forums, οργανισμούς & κοινωνικά δίκτυα με επιτυχία τα τελευταία χρόνια.

Με την πεποίθηση πως ο δρόμος προς την ειρήνη, την ελευθερία και την ανάπτυξη περνά από μια δημοκρατική Ομοσπονδιακή Ευρώπη, οι φεντεραλιστές επιδίωκαν και επιδιώκουν να γίνει ‘δάσος’ η φυτεμένη από τον Ουγκώ ‘δρυς’ των «Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης» (1870), να επικρατήσει το Μανιφέστο του Ventotene (1941) των οραματιστών Spinelli & Rossi ή να ασπαστούν όλο και περισσότεροι πολίτες της Ευρώπης τις απόψεις του βιβλίου ‘United States of Europe’ (2006) του Guy Verhofstadt (νέου Προέδρου της Φιλελεύθερης Ομάδας του ευρωκοινοβουλίου, ALDE).

Οι υποστηρικτές της Ομοσπονδίας ήταν και είναι προσηλωμένοι στον τελικό στόχο, δηλαδή στην ίδρυση μιας υπερεθνικής Ευρώπης ελεύθερης, σύγχρονης, εξωστρεφούς, προοδευτικής & φιλελεύθερης, αισιόδοξης και πολυπολιτισμικής. Μιας Ευρώπης του laissez-faire, με κοινή εξωτερική & αμυντική πολιτική, με κοινό νόμισμα και αποκεντρωμένη δομή, με μεγαλύτερη ευημερία, απασχόληση, ισοτιμία, κοινωνική δικαιοσύνη, με εσωτερική ασφάλεια, κατοχύρωση και σεβασμό των δικαιωμάτων όλων των πολιτών, με γλωσσικό πλουραλισμό, μιας κοινωνίας των πολιτών και όχι ενός αυταρχικού κράτους.

Μην παραβλέπουμε δε το γεγονός πως η Ευρωπαϊκή Ένωση των 500 εκατομμυρίων πολιτών πια, είναι μια Δημοκρατία εν εξελίξει! Μετακινήσεις και εμπόριο χωρίς σύνορα, ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα (στο οποίο οι μεγάλες χώρες ιδιαίτερα έχουν επενδύσει πάρα πολύ για να το θέσουν σε κίνδυνο), ασφαλέστερα τρόφιμα, καθαρότερο περιβάλλον καλύτερο βιοτικό επίπεδο, κοινή δράση κατά του εγκλήματος και της τρομοκρατίας, φθηνότερες τηλεφωνικές κλήσεις, πληθώρα ευκαιριών για σπουδές και πολλά άλλα έχουν επιτευχθεί μέχρι σήμερα και έχουν χειροπιαστή εφαρμογή στην καθημερινότητα των Ευρωπαίων πολιτών. Ο πόλεμος πχ, μεταξύ χωρών της ΕΕ είναι σήμερα αδιανόητος, χάρη στην ενότητα που έχει οικοδομηθεί μεταξύ τους τα τελευταία 50 χρόνια. Και βλέπουμε ήδη εν μέσω οικονομικής κρίσης πως παρόλο τον ευρωσκεπτικισμό ‘ο αδύνατος δεν μπορεί να φύγει και ο ισχυρός δεν θα φύγει’ (Daniel Gross) γιατί είναι πάρα πολλά όσα έχουν ήδη επιτευχθεί προς την οικονομική και πολιτική ένωση για να απεμποληθούν σε μια δύσκολη χρονική συγκυρία.

Για να επιτευχθούν όμως και όσα προαναφέρθηκαν σαν τελικός στόχος, κόντρα στις κρατικές υπερδομές, τις εθνικές διοικήσεις, τους στρατούς & τις υπηρεσίες που αντιδρούν είναι απαραίτητες περισσότερες μεγάλες αλλαγές στην δομή και την οργάνωση της Ένωσης με θεμελιακές αλλαγές στη διαδικασία λήψης αποφάσεων. Είναι απαραίτητος ένας Ομοσπονδιακός Πρόεδρος που θα εκλέγεται από ένα αναβαθμισμένο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, που θα προκύπτει από εκλογές με συμμετοχή πανευρωπαϊκών κομμάτων, και ο οποίος θα ορίζει μια Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση (αντί της Ευρωπαϊκής Επιτροπής), υπό την σκέπη ενός νέου Ευρωπαϊκού Συντάγματος .

Οι Ευρωπαίοι λοιπόν που αποτελούν σήμερα περίπου το 8% του παγκοσμίου πληθυσμού (με τάση μείωσης) σε αντίθεση με άλλα κράτη η ομοσπονδίες που αναμένεται να ισχυροποιηθούν στο μέλλον (Ινδία, Κίνα, Βραζιλία), πρέπει να υπερβούν τις ιστορικές και ψυχολογικές, προσωπικές και εθνικές αντιστάσεις και να δουν μπροστά 50 και 100 χρόνια. Σε ένα μέλλον χωρίς ανελευθερία, σκοταδισμό και βαρβαρότητα, σε ένα μέλλον που δεν θα επιδιώκουμε ‘……να ξαναγίνουμε φτωχοί……σε μια ταπεινή φτωχή Ευρώπη που θα συγκλίνει με τη φτωχολογιά όλου του πλανήτη……’ (Ζουράρις), σε ένα μέλλον που θα το διαμορφώνει η κριτική φιλελεύθερη σκέψη της κοινωνίας των πολιτών και όχι η επιβολή του αυταρχικού κράτους η των άκριτων απόψεων των στρατευμένων homο ideologicus!