Τον τελευταίο καιρό οι ‘φίλοι μας’ στην απέναντι πλευρά του Αιγαίου έχουν αρχίσει η καλύτερα έχουν αυξήσει τις παραβιάσεις του FIR Αθηνών, τις όχι και τόσο αβλαβείς διελεύσεις φρεγατών που σχεδόν κοντά στην Ραφήνα αλλάζουν σχέδιο και επιστρέφουν στα ‘στενά’, την προσπάθεια να γκριζάρουν τις άγονες βραχονησίδες και άλλες κινήσεις που όλα μαζί μόνο τυχαία έξαρση δεν θυμίζουν. Θέλουν να κάνουν Ψυχολογικό Πόλεμο έναντι κάποιων διεκδικήσεων που θα εκδηλωθούν και επίσημα σύντομα, θέλουν κάτι άλλο που δεν γνωρίζουμε ακόμα; Το σίγουρο είναι πως οι περισσότερες κινήσεις τους δημοσιοποιούνται σχεδόν αμέσως και είναι ήδη μεγάλη η αρθρογραφία για αυτές.
Εκτος όμως απο τα παραπάνω έχουν πρωτότυπους τρόπους για σχόλια, εθνικιστικές κόντρες & διεκδικήσεις, που πολλές φορές δεν τις μαθαίνουμε εύκολα στη χώρα μας. Τελευταίο όπλο τους ο ‘Καραγκιόζης’ η Karagöz στα Τουρκικά.(1)
Όπως γράφτηκε στην Hürriyet πρόσφατα (Ariana Ferentinou) το Τουρκικό Υπουργείο Πολιτισμού προετοίμασε ένα ειδικό κατάλογο για την 3η Διακυβερνητική Συνάντηση της UNESCO στην Κωνσταντινούπολη. Στον κατάλογο αυτό η Τουρκική πλευρά παρουσίασε τον Καραγκιόζη σαν αναπόσπαστο τμήμα της λαικής θεατρικής παράδοσης στην Οθωμανκή περίοδο. Η κύρια ιδέα ήταν πως ο Καραγκιόζης είναι μέρος του Οθωμανικού πολιτισμού και όχι της Ελληνικής λαικής κληρονομιάς.
Όμως ο κατάλογος αυτός είχε κάποια ‘προβλήματα’ που προκάλεσαν την αντίδραση της UNIMA-Turkey που είναι κλάδος της Διεθνούς Ένωσης Μαριονεττών (Union Internationale de la Marionnette), η οποία κατηγόρησε το Τουρκικό Υπουργείο Πολιτισμού ότι παραδίδει τον Karagöz στους Έλληνες!
Να λοιπόν που μετά τους ΄πολέμους’ του καφέ & του μπακλαβά έχουμε τώρα και τον Ελληνο-Τουρκικό Πόλεμο του Καραγκιόζη!
(1) Wikipedia:
Karagöz(meaning blackeye in Turkish) and Hacivat (also written Hacivad) are the lead characters of the traditional Turkish shadow play, popularized during the Ottoman period. The central theme of the plays are the contrasting interaction between the two main characters: Karagöz represents the illiterate but straightforward public, whereas Hacivat belongs to the educated class, speaking Ottoman Turkish and using a poetical and literary language. Karagöz’s native wit always gets the better of Hacivat’s learning (but his money-making ventures always fail).[1]
Karagöz-Hacivat plays are especially associated with Ramadan. Until the rise of radio and film, it was one of the most popular forms of entertainment in Turkey. It survives today mainly in a toned-down form intended for audiences of children.[1]
When the plays were first performed is unclear. Some believe that the first Karagöz-Hacivat play was performed for sultan Selim I (reigned 1512–1520) in Egypt after his conquest of the Memluks, but 17th century writer Evliya Çelebi stated that it had been performed in the Ottoman palace as early as the reign of Bayezid I (reigned 1389–1402). In the 16th century, Ottoman Grand Mufti Mehmet Ebussuud el-İmadi issued a celebrated opinion allowing the performance of Karagöz plays
Συζήτηση
Κανένα σχόλιο ακόμα.