“δύσκολοι καιροί” Ένα επίκαιρο ποίημα απο την ποιητική συλλογή ‘Χαμόγελα’ (του Αντώνη Αντωνίου)
28/10/2008
Δύσκολοι καιροί,
σιδερόκαρδοι καταλαχάρηδες,
και μουχρωμένο ορίζοντα.
Δύσκολοι καιροί,
που σε υποχρεώνουν να πληρώνεις,
σα μεθυσμένος γύφτος,
να πορεύεσαι κατ’εντολήν,
με εντατική ταχυπαλμία,
δίχως όραμα, δίχως μοίρα,
δίχως φως, δίχως ελευθερία.
Φορτίο δύσκολο η ζωή.
Πρώτη έκδοση, 2008, www.lulu.com
82 σχόλια
leave one →
Φοβάμαι …
Φ ο β ά μ α ι τους ανθρώπους που εφτά χρόνια έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι
και μια ωραία πρωία – μεσούντος κάποιου Ιουλίου
βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας <>
Φ ο β α μ α ι τους ανθρώπους
που με καταλερωμένη τη φωλιά πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου .
Φ ο β α μ α ι τους ανθρώπους που σου κλείναν την πόρτα μην τυχόν τους δώσεις κουπόνια
και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν .
Φ ο β α μ α ι τους ανθρώπους που γέμιζαν τις ταβέρνες και τα σπάζαν στα μπουζούκια κάθε βράδυ
και τώρα τα ξανασπάζουν όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη και έχουν και <>
Φ ο β α μ α ι τους ανθρώπους που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν
και τώρα σε λοιδορούν γιατί , λέει ,δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.
Φ ο β α μ α ι ,
φοβάμαι πολλούς ανθρώπους .
Φέτος φοβήθηκα ακόμη περισσότερο.
Μανώλης Αναγνωστάκης
Νοέμβρης …κάποτε
<<<<<>>>
Το…. ίσως αθώο επιχείρημα του γεράκου στο καφενείο του χωριού .
———- Άντε τώρα τι να πεις ,
καθώς ο χώρος για ανάλυση του θέματος της υπεραξίας
δεν είναι κατάλληλος ! ! !
—–‘Ως από μηχανής θεός έσωσε την κατάσταση ο καφετζής του χωριού .
…… Αφού είναι έτσι ρε μπάρμπα Μήτσο
γιατί δεν μπερδεύεις τα 28 ψηφοδέλτια , πιάσε ένα στην τύχη
και ριχτό στην κάλπη
Πώς βγαίνουν στον πάτο οι ίδιοι και οι ίδιοι ? ? ?
Μικρό μου ουράνιο τόξο,
όταν σε καταδιώξω , μην μου αντισταθείς,
στη λάβα των ματιών μου,
στο ηφαίστιο των χειλιών μου ,
έλα να ζεσταθείς……..
Πρέπει να είσαι πολύ πικραμένη μικρή μου Νεφέλη…
ΓΙΑΤΊ ;;;
Οι μάσκες……..
Αλήθεια , αν μπει κανείς , ξαφνικά , στο δωμάτιο θα μας
περάσει για θεατρίνους _____ η Κλυταιμνήστρα , ο Πυλάδης
…….. Εξάλλου μια σειρά μάσκες κρέμονται στον τοίχο , που τις χρησιμοποιήσαμε
Άλλοτε για να αρέσουμε ή να ωφεληθούμε κι άλλοτε
μονάχα από συνήθεια ή σαν την αυτόματη κίνηση που κάνεις
για να σωθείς από ‘να κίνδυνο__ η μάσκα του ανδρείου ,
του κυνικού του αλαζόνα ή του σεμνού ….
Όμως οι μάσκες κάποτε θα τελειώσουν , σαν τα τραγούδια και τις γιορτές ,
Και τότε θα φανεί αυτό το ανύπαρχτο πρόσωπο που υπήρξαμε…..
Τάσος Λειβαδίτης
Ν Ε Φ Ε Λ Η 2/6/2009
ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ
Πολλά ποιήματα είναι ποτάμια .
Άλλα είναι χαμολούλουδα σε βραδινό κάμπο .
Άλλα είναι σαν πέτρες που δεν χτίζουν τίποτα .
Πολλοί στοίχοι είναι σα στρατιώτες έτοιμοι για τη μάχη.
Άλλοι σα λιποτάχτες κρυμμένοι πίσω απ’ τ’ ανθισμένα
δέντρα.
Άλλοι σα άγνωστοι στρατιώτες που δεν έχουν πρόσωπο .
Πολλά ποιήματα φωνάζουν δυνατά χωρίς ν’ ακούγονται .
Άλλα σωπαίνουνε με σταυρωμένα χέρια .
Άλλα σταυρώνονται και μιλούν σταυρωμένα .
Πολλοί στοίχοι είναι σαν εργαλεία .
Εργαλεία σκουριασμένα , ριγμένα στο χώμα .
κι άλλα καινούρια που δουλεύουν το χώμα
Πολλά ποιήματα είναι σαν όπλα—
όπλα πεταμένα στο χώμα
κι όπλα αστραμμένα στην καρδιά του εχθρού .
—- Πολλοί στοίχοι στέκονται πίσω από τη σιωπή .
σαν τα χλωμά παιδιά πίσω απ’ τα τζάμια ενός
ορφανοτροφείου –
κοιτάζουν μακριά ,μες στη βροχή —
δεν ξέρουν τι να κάνουν , που να πάνε .
Πολλά ποιήματα είναι σα δέντρα
άλλα σα κυπαρίσσια σε ένα λιόγερμα θλίψης
άλλα σαν δέντρα οπωροφόρα σ’ ένα κολχόζ
Πολλοί στοίχοι είναι σαν πόρτες — πόρτες κλειστές σ’
ερημωμένα σπίτια
και πόρτες ανοιχτές σε ήμερες συγυρισμένες ψυχές .
Είναι και πόρτες ανοιχτές καμένες σε μια πυρκαγιά,
Γ ι ά ν ν η ς Ρ ί τ σ ο ς
……….ΕΔΩ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΗ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ
Sorry, αλλά που θα πάει αυτό?
H δ ι γ λ ω σ σ ί α
που κ α τ α κ ρ ε ο υ ρ γ ε ί ………
____ _ – -……….και αν υπαχει λογος …. και αν υπαρχει
λογος…..μπορει να γυρισω …..η να ξεχασω !!! ___
_ Η αλλοιώς και η έκβαση …αμφίρροπος
Είναι αλήθεια…… κουραστικό να θέλεις
αυτό που η καρδιά σου διάλεξε
Με κρύα καρδιά πήγα να συναρτήσω
το ….άσεμε να γύρω πλάι σου
κι ότι θέλεις συλλογή σου
σε παρακαλώ …..σε παρακαλώ….
Όμως ο Κ. Χατζής δεν μας έκανε τη χάρη
…δεν ήρθε στην παράσταση .
ίσως η απουσία σου …..συνέβαλε
Και τούτη τη νύχτα χωρίς φωνή
Θα πω αυτό που φοβάσαι να ακούσεις
Ο….. κουραστικός μονόλογος που μονό
εμένα ματώνει .
δυο μάτια που χαθήκαν στο δρόμο
αναζητώντας σε
μια καρδιά που επιμένει στα δύσκολα
ένα οχυρό που αντιστέκεται στις προκλήσεις
τις εφήμερες ευαισθησίες , το χυδαίο
μια καρδιά που η διγλωσσία σου
κατακρεούργησε θέλει τη φροντίδα ανθρώπου
με ευαισθησία ,μεγαλοσύνη .
Ίσως κοστίσει κάτι αν με τη γλώσσα του επαγγελματία το λογαριάσεις .έστω και έτσι αξίζει τον κόπο
Αν όμως ξοδευτείς ταΐζοντας την φαντασία σου με τα όνειρα που φυλακισμένα ίσως έχεις
Θα δώσεις χαρά στην ζωή μου, στη ζωή σου , στη ζωή μας ,
….το αερόστατο περιμένει….. εσύ το κάλεσες θυμήσου ! ! !
φοιτητικες εκλογες σημερα……
ιδανικη βραδια για εξοδο με συμφοιτητες….
ποτακι , μουσικουλα, φλερτακι…..
καλη μου διασκεδαση…. και αν υπαχει λογος …. και αν υπαρχει
λογος…..μπορει να γυρισω …..η να ξεχασω !!!
πολυ κουραστικο………!
Αντι ποίηση
……… αρκεί να συμβαίνει
* **
εκείνο που δεν φεύγει απο το μυαλό μου
είναι η ποίηση του νεκρού σημείου
μια φωνή που εμένα ζητούσε
εμένα μάτωσε
γιατί να την απαρνηθώ
Νεφέλη
Αλήθεια είναι πως όλα τα ’χω
όμως η μισή μου καρδιά σ’ ακολουθεί νύχτα μέρα
παρασύροντας
τη σκέψη το σώμα την ψυχή .
τι είναι αυτό άλλο
από αγνή και μη χυδαία αγάπη
που ζητάει να εκφραστεί
να ανθίσει έστω και σε χειμωνιάτικο τοπίο
και μετα τον χατζη ακομα πιο καλα στο σπιτι….
οπως καθε βαδυ….
τιποτα δε σου λειπει! ….
αρκει να συμβαινει, δεν εχει σημασια με ποια!!!!!!!!
……..Σύνορα η αγάπη δεν γνωρίζει
πόσο σ’ αγαπώ
πόσο σ’ αγαπώ
- – - – - –
……θα το ακούσω σε λίγες ώρες από το στόμα του
Κώστα Χατζή
Άνοιξε το ένα φύλο της καρδιά σου και στα σίγουρα το
θαύμα θα γίνει θα λυγίσεις μπροστά στη δύναμή της ……
Τα χρώματά σου
δυναμικά βαθιά στοχαστικά
κάποτε ματωμένα-
που αλληλοσμίγουνε θαρρείς ερωτικά
τα καφετιά τα πράσινα τα μαύρα τα μενεξελιά
τα γκρίζα τα γαλάζια τα ροδιά
τ’ απόβροχου τα χωματένια
κλίμακα ταπεινόμορφη πέλμα γυναικείο
γνώση και θέλγητρο
ωραιοπάθειά μου.
Ρίτα Μπούμη Παπά
Σημείωση:
Το παιδί των φαναριών θα γίνω
στα μάτια να σε κοιτω ! ! !
Η γνωμάτευση
Ίσως φταίνε τα φεγγάρια
η αγάπη σου η φτωχή
η αχόρταγη καρδιά μου
η ουτοπία , η σιωπή
ίσως φταίνε τα φεγγάρια
ίσως πάλι φταις και συ…….
Νεφέλη
Σημείωση : πολυ με πίκρανες ….. ……..ζωή
Οι δρόμοι της καρδιάς….
** * * * * * * * * * * *
πόσο δύσκολο είναι να βαδίζεις στης καρδιάς τους
δρόμους…
.
…..Το αντίθετο είναι εύκολο
εκτός
αν με σιδερόφραχτη πανοπλία οπλιστείς
τις επιθέσεις του φτερωτού θεού
να αντιμετωπίζεις
εκτός αν
τους ποιητές αποκήρυξης
στην πυρά την ψυχή τους παραδώσεις
καίγοντας τα έργα τους.
εκτός αν
για άλλους χίλιους λόγους
τα μάτια της καρδιάς με το αζημίωτο
παραχωρήσεις σ’ αγοραστές
Νεφέλη
Το ξέρω
πως ο καθένας μονάχος πορεύεται
στον έρωτα , μοναχός
στη δόξα και στο θάνατο
το ξέρω
το δοκίμασα δεν ωφελεί .
άφησέ με
να έρθω μαζί σου .
* * * Η αγάπη όλα τα υπομένει * * *
Μ’ ένα φιλί κι ένα χάδι
στις αποσκευές μου
ξοδεύομαι τη φαντασία μου να ταΐσω
γιατί η φτωχή αγάπη σου
σ’ αλόγιστα φερσίματα
θέλει να μ’ οδηγεί
Όμως η μεγαλοσύνη σου όλα τα συγχωρεί
γιατί η αγάπη όλα τα υπομένει
Νεφέλη
* * * * Α ν τ ι π ο ί η σ η * * * *
Μ ένα μαγικό ραβδάκι..
.Πόσο εύκολο θα ήταν μ’ ένα μαγικό ραβδάκι
ο δρόμος να ‘φθανε εκεί που ‘θελα…
ή να μάκραινε σε παραδεισένια ξένοιαστα τοπία,
όπου δεν θα χρειαζόταν να τρέξω να προφθάσω επείγοντα
συμβάντα…
πόσο εύκολα θα ‘ταν να πετύχαινα τους στόχους μου
μ’ ένα κούνημα απλό την αγαπημένης μου νεράιδας…
————
όμως, πάλι, όχι…
θα ‘ταν πολύ εύκολο και θα ‘χανε την ομορφιά της αγωνίας
για το αν μπορώ να τα καταφέρω ή όχι…
θα ‘ταν υπερβολικά εγωιστικό
να θέλω και να πραγματοποιώ τα θέλω μου… ή τα θέλω
άλλων…
που θα ‘ταν εγωιστικά κι αυτά…
ακόμα κι αν δεν ήταν εγωιστικά τα θέλω μου
πάλι θα ‘χανα την ομορφιά
του κόπου, του ιδρώτα για τα βλαστήσει η γη της καρδιάς
των αγαπημένων μου…
________________
όχι μαγικό ραβδάκι,
δεν σε θέλω, προτιμώ τον κόπο, την αγάπη μέσα από τη
φιλοπονία,
την επίτευξη των στόχων μου μέσα στην πάλη της ημέρας
κι όχι τυφλά μέσα στην ομίχλη της ευκολίας…
ΣΗΜΕΙΩΣΗ : Το μαγικό ραβδάκι θα μπορούσε να ήταν μια καρδούλα σκλαβωμένη
που να πετάξει για να….. πετάξει θα ‘θελε και κάποιος την κρατάει δέσμια γιατί ? ?
Ο εμβολισμός έγινε με δική μου ευθύνη
Ν ε φ έ λ η
Μ ένα μαγικό ραβδάκι…
Πόσο εύκολο θα ήταν μ΄ ένα μαγικό ραβδάκι ο δρόμος να φθανε εκεί που θελα… ή να μάκραινε σε παραδεισένια ξένοιαστα τοπια, όπου δεν θα χρειαζόταν να τρέξω να προφθάσω επείγοντα συμβάντα… πόσο εύκολα θα ταν να πετύχαινα τους στόχους μου μ΄ ένα κούνημα απλό την αγαπημένης μου νεράΪδας… όμως, πάλι, όχι… θα ταν πολύ εύκολο και θα χανε την ομορφια της αγωνίας για το αν μπορώ να τα καταφέρω ή όχι… θα ταν υπερβολικά εγωϊστικό να θέλω και να πραγματοποιώ τα θέλω μου… ή τα θέλω άλλων… που θα ταν εγωϊστικά κι αυτά… ακόμα κι αν δεν ήταν εγωϊστικα τα θέλω μου πάλι θα χανα την ομορφιά του κόπου, του ιδρώτα για τα βλαστήσει η γη της καρδιάς των αγαπημένων μου… όχι μαγικό ραβδάκι, δεν σε θέλω, προτιμώ τον κόπο, την αγάπη μεσα από τη φιλοπονία, την επίτευξη των στόχων μου μέσα στην πάλη της ημέρας κι όχι τυφλά μέσα στην ομίχλη της ευκολίας… εσείς; τί προτιμάτε αλήθεια; μαγικό ραβδάκι ή μόχθο για ό,τι προσδοκε{ιτε; πολύ μ΄ ένδιαφέρει η γνωμη σας συνοδοιπόροι μου σε τούτο το δρομάκι του διαδικτύου και στον ευρύτερο δρόμο της ζωής μας πάνω στον πλανήτη… λοιπόν θα με κεράσετε την γνώμη σας;
* * * Tην πιο μεγάλη ερωτική πράξη * * *
Kαι μόνο εκείνη η γυναίκα,
θα ’ρθει η αναπότρεπτη ώρα,
μια νύχτα, που θα νιώσει με τρόμο ξαφνικά,
πως στέρησε τον εαυτό της απ’ την πιο βαθειά,
την πιο μεγάλη ερωτική πράξη
μην αφήνοντας έναν άντρα
να κλάψει στα πόδια της.
* * * *
Ζήσαμε πάντοτε αλλού
και μόνο όταν κάποιος μας αγαπήσει
ερχόμαστε για λίγο.
Τασος Λειβαδίτης
Μικρό μου ουράνιο τόξο,
όταν σε καταδιώξω , μην μου αντισταθείς,
στη λάβα των ματιών μου,
στο ηφαίστιο των χειλιών μου ,
έλα να ζεσταθείς……..
ΝΥΧΤΕΡΙΝΑ ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΑ
(Απόσπασμα)
Τα μάτια σου επισκέφτηκαν στιγμές αναμονής
από το στόμα σου ζεστό, στάζει το μεσημέρι.
Kαρπός που ωρίμασε κερνά στα χείλη που ποθούσαν
τη λέξη που δεν έλεγες και μαντική κρατούσες…
τις ώρες θέλεις που ποθείς, στ’ όνειρο να κρατήσεις.
Διπλή χαρά που σ’ έκανε να σκέφτεσαι όπως τότες…
φθαρτή ομορφιά που ανέθρεψε το σπόρο της αγάπης
περνά όπως ρίγος πυρετού στα φλογισμένα χέρια.
στον ίσκιο της υπομονής στέκει βουβή λαχτάρα,
η δίψα που έχω να μου πεις της αγωνίας το λόγο.
Μήτσιος Τσιάμης
Χωρίς φειδώ
ξοδεύομαι
τη φαντασία να ταΐσω
το όχι ν’ αποκοιμηθεί
στην αγκαλιά του ναί
Ν ε φ έ λ η
Γλυκός ο πόνος της προσμονής
εκείνο
που στην Πρέβεζα του Καρυωτάκη
να σε οδηγήσει μπορεί
η ο υ τ ο π ί α είναι.
Νεφέλη
* * * Άοπλος σχεδόν * * *
Πόσο μικρός αισθάνεται κάποιος
καταντίκρυ στη μεγαλοσύνη σου
σ’ αυτά τα εκφραστικά μάτια σου
στο άκουσμα της μαγευτικής φωνής σου
Άραγε μπορεί η δύναμη της καρδιάς
εισβολή και κατοχή να κάνει
σε μια γωνιά σου
σε μια γωνιά της καρδούλας που ταράχτηκε
στο άκουσμα μελωδικού στοίχου
Φοβερή γυναίκα τη γλύκα σου πόσο
Λαχταρώ
Άοπλος σχεδόν
με μια πληγωμένη καρδιά
Νεφέλη
Τι θορυβο που κάνει
η πορτούλα της καρδιά σου
καθώς ανοιγοκλείνει
στον κήπο της χαράς .
Τι αγέρα που φέρνει
ετσι που ανοιγοκλείνεις
τα
ματόκλαδά σου
θαμπωμένη
απ’ το φεγγάρι της χαράς.
* * * Γιάννης Ρίτσος * * *
Φοβάμαι τη χαρά να δρέψω
τα μάτια του κόσμου φοβάμαι
ένα δίαυλο , μια σχισμή
για
να σου πω το
σ’ αγαπώ θέλω
Νεφέλη
* * * Να ‘μαστε μνήμονες * * *
Χρειάζεται
να ‘μαστε μνήμονες του πιο τρομερού αγαθού που εδόθηκε ποτέ
από ‘να σ’ άλλον άνθρωπο
η αγάπη
μοιάζει με δυο ποτήρια σε στιγμή ενθουσιασμού
ντίνγκ
λάμψη
Θρύψαλα
Οδυσσέας Ελύτης
* * * Να ‘μαστε μνήμονες * * *
Χρειάζεται
να ‘μαστε μνήμονες του πιο τρομερού αγαθού που εκδόθηκε ποτέ
από ‘να σ’ άλλον άνθρωπο
η αγάπη
μοιάζει με δυο ποτήρια σε στιγμή ενθουσιασμού
ντίνγκ
λάμψη
Θρύψαλα
Οδυσσέας Ελύτης
* * * το α μ ύ γ λ α λ ο του κ ό σ μ ο υ * * *
Κι εσύ πικρέ που το ’βαλες γινάτι
να βρεις να κόψεις λέει το α μ ύ γ λ α λ ο του κ ό σ μ ο υ
και σου απόμεινε το χέρι
γράφοντας κάτι ποιήματα
λευκά στη μαύρη τη σελίδα επάνου
ποιος πότε κατάλαβε
τα δειλινά που τα’ άντεχες μην και δακρύσεις ?
υπάρχει ένας προδότης μέσα σου
που η ώρα του θα ‘ρθει να τιμωρηθεί
Οδυσσέας Ελύτης
H παρεούλα , το κρασάκι ήταν αρκετά
παρά την μεγάλη απουσία
Ίσως με ένα τραγούδι του Κ. Χατζή
το κενό που έκανε εισβολή και κατοχή μέσα μου
απαλύνει τον πόνο .
……..Σύνορα δεν έχει η αγάπη , πόσο σ’ αγαπώ , πόσο
σ’ αγαπώ …………..
……….Για άντρες έτοιμους για όλα
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
είδε κάποιος σκληρότερη διχτατορία
από αυτή των γυναικών ? ?
Υστερεί η διχτατορία του κεφαλαίου μπροστά σ’ αυτή
των γυναικών .
Κι όμως υπάρχει το κουμπί της Αλαίξενας
Που λέει κι ο λαός μας .
Να αλλαξοπιστήσουμε ….αρκεί η άλλη — άλλες να μην
είναι υπέρμαχες της …….. λογικής του υπάρχοντος
καθεστώτος.
Σημείωση : Σήμερα είναι …… 21 Απρίλη του γύψου
Ο ΝΕΦΕΛΗΓΕΡΤΗΣ
Ά τι ωραία να είσαι νεφεληγέρτης
να γράφεις σαν τον Όμηρο εποποιίες στα παλιά παπούτσια σου
να μη σε νοιάζει αν αρέσεις η όχι
τίποτε
Απερίσπαστος νέμεσαι την αντιδημοτικότητα
έτσι με γενναιοδωρία , σαν να διαθέτεις
νομισματοκοπείο και να το κλείνεις
ν’ απολύεις όλο το προσωπικό
να κρατάς μια φτώχεια που δεν την έχει άλλος κανείς
εντελώς δική σου .
Την ώρα που μες στα γραφεία τους απεγνωσμένα
κρεμασμένοι απ’ τα τηλέφωνά τους
παλεύουν για ‘να τίποτα οι χοντράνθρωποι
Ανεβαίνεις εσύ μέσα τον Έρωτα
καταμουντζουρωμένος αλλ’ ευκίνητος
σαν καπνοδοκαθαριστής
κατεβαίνεις απ’ τον Έρωτα έτοιμος να ιδρύσεις
κια δική σου λευκή παραλία
— χωρίς λεφτά
Γδύνεσαι όπως γδύνονται όσοι νογούν τ’ αστέρια
και μ’ οργιές μεγάλες ανοίγεσαι να κλάψεις ελεύθερα …..
Ε ί ν α ι δ ι γ α μ ί α ν’ α γ α π ά ς και να ό ν ε ι ρ ε ύ ε σ α ι
Οδυσσέας Ελύτης
(Μαρία Νεφέλη )
-* * * Αν ξαναγραφτεί απαρχής….. * * *
– - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - –
Γρατζουνάει το πρώτο σου φιλί.
Όπως το πρώτο σου ποίημα .
Κι είναι οι δυό αυτές αγριμάδες που
αν συμπέσουν και κάνουν καινούριο φεγγάρι ,
μπορεί να ξαναγραφτεί απαρχής
η Ιστορία του κόσμου .
—– Οδυσσέας Ελύτης ——-
………..
……. Ειδωλολάτρες
Στις Κυκλάδες οι μικρές εκκλησιές
αφθονούν και λάμπουν όπως τα βότσαλα
.Αλλού πουθενά χριστιανοί
δεν εφάνηκαν ποτέ τόσο ειδωλολάτρες .
Και είναι με το μέρος τους ο θεός
Οδυσσέας Ελύτης
Η Ανάσταση θα γίνει ! ! !
Όταν εσύ
την εξουσία αδράξεις
λαέ μου
απ’ τα χέρια των διαχειριστών
της υπεραξίας σου
** έζησα όλη τη ζωή! **
”Ναι , αγαπημένη μου .Πολύ πριν να σε συναρτήσω
εγώ σε περίμενα. Πάντοτε σε περίμενα.
Αλήθεια εκείνη η άνοιξη ,εκείνο το πρωινό ,εκείνη η απλή κάμαρα της
ευτυχίας
αυτό το σώμα σου που κράταγα πρώτη φορά γυμνό
αυτά τα δάκρυα που δεν μπόρεσα στο τέλος να κρατήσω
πόσο σου πήγαιναν.
Α , θα ‘θελα να φιλήσω τα χέρια του πατέρα σου ,της μητέρας σου τα
γόνατα που σε γεννήσανε για μένα
να φιλήσω όλες τις καρέκλες που ακούμπησες περνώντας με το
φόρεμα σου
να κρύψω σαν φυλαχτό στον κόρφο μου ένα μικρό κομμάτι απ’ το
σεντόνι που κοιμήθηκες.
Θα μπορούσα ακόμα και να χαμογελάσω
στον άντρα που έχει δει γυμνή πριν από μένα
να του χαμογελάσω, που του δόθηκε μια τόση ατελείωτη ευτυχία.
Γιατί εγώ, αγαπημένη, σου χρωστάω κάτι πιο πολύ απ’ τον έρωτα
εγώ σου χρωστάω το τραγούδι και την ελπίδα, τα δάκρυα και πάλι
την ελπίδα.
Στην πιο μικρή στιγμή μαζί σου, έζησα όλη τη ζωή!”
—— Τάσος Λειβαδίτης —–
____
Εσένα που σ’ αγάπησα
καθώς φυλακισμένος ονειρεύεται τις θάλασσες και τα λιβάδια
και τα λόγια
κυλήσαν απ’ το σώμα μου άλλοτε
δάκρυα σιωπηλά , άγρια της θάλασσας κύματα,
ψάχνοντας να σου περιγράψω
την απόσταση που χωρίζει την ιδέα από τη σάρκα του
άλλου ,
σταγόνα αίμα η ακτινωτή αγάπη,
σ’ έχασα στη στροφή
εκεί που όλα πήγαιναν να πάρουν μιαν όψη άλλη
φοβισμένη κιόλας απ’ τη μεταμόρφωση που ευαγγελιζόταν
τα λόγια μου
κι έφεγγε ήδη ένα φως
που πλησίαζε βαθειά στα μάτια.
* * * *
Ήταν ο δρόμος για τη θάλασσα
στους χαμηλούς θάμνους
άνοιξε το ρήγμα γυμνό κάτω απ’ τα πόδια μας,
οι πασκαλιές πέφτανε στο ίσκερό μέρος
με σκοτεινό φως σκεπάζανε το πρόσωπό σου
η θάλασσα άρχιζε απ’ τα πόδια μου
και πίσω ένας τοίχος με γυαλιά
όπου κομμάτιασα τις σάρκες μου
ζητώντας εσένα
αρνούμενος να παραδεχτώ
Πως τόσο αίμα θα πάει χαμένο
* * * *
…………γιατί να πεθαίνουν οι ποιητές , γιατί τοσο αφιλόξενοι γίναμε στην ποίηση ? ? ?
Έφυγε το φεγγάρι πίσω απ’ το βουνό. Τρομάξαμε
Απ’ τη σιωπή που επακολούθησε .Τότε
Μες την ακινησία προχώρησε η ποίηση, τόσο φτωχή και αυτονόητη,
Κι ακούμπησε στο χώμα ένα μικρό, καπνισμένο φανάρι .
Γιάννης Ρίτσος ______________
Σημείωση : * * Όποιος μπορεί και φορτίζει την ερημιά ,
Έχει ακόμη ανθρώπους μέσα του * *
Οδυσσέας Ελύτης — Μαρία Νεφέλη ___________
–Τι κρίμα ! για κείνον που τον οίστρο της καρδιά του
φυλακίζει στη σιωπή .
ΑΡΝΗΣΗ
Μ ι α ε κ δ ι κ η τ ι κ ή γ α λ ή ν η
Καθόταν μονάχος στην πέτρα ,κατάντικρυ στη
θάλασσα.Δεν ήθελε
Να δει , ν’ αποκριθεί , να νοιώσει . Μια εκδικητική γαλήνη
Χύνονταν μέσα του απ’ τα μάτια του – μεγάλα μάτια
αδιαπέραστα
Σαν του τυφλού η του αγάλματος . Έμεινε εκεί
ώσπου βράδιασε.
Κι άξαφνα όλο το τελευταίο φως ογκωμένο ,
σαν κρατημένη απ ’ώρα αναπνοή, έσπασε μπρός στα
πόδια του .
Σηκώθηκε. Έστρεψε την πλάτη του στη θάλασσα
.Πίσω του
έμεινε στη γυμνή αποβάθρα ένας λόφος λεμόνια
Κ’ ένα έρημο σκυλί να κουνάει την ουρά του στον
παλιό φανοστάτη.
Γιάννης Ρίτσος
Την καρδιά μου σε κοινή θέα έβγαλα
αναρωτήθηκες το γιατί
Αδυνατώ τη σιωπή να ερμηνεύσω
αδυνατώ την καρδιά μου πίσω να πάρω
Ένα κομμάτι τη χάθηκε στη μέση του δρόμου .
Νεφέλη
Τι κούφια λόγια! Απλές αντιγραφές συναισθημάτων άλλων ανθρώπων!
Τι ψεύτικα λόγια!
Τι κρίμα!
* * * Κι η έκβαση αμφίρροπος * * *
* * *
Τα θέλω σου , η αμφιβολία σκόνταψε
πριν της χαράς , το άγγιγμα γευθείς
θύμησες παλιές και φόβος σε κυρίευψε
ξανά μην πληγωθείς .
* * * * *
Η άνοιξη σου ‘γνεψε , δυο μάτια μια καρδιά
μαζί για να πετάξουμε
σ’ άλλη γλυκιά σκλαβιά
απ’ όνειρο σ΄ άλλ’ όνειρο τον οίστρο να γευθούμε
του έρωτα η ομορφιά και βάλτο προσπερνά
* * * * *
κι αν είναι να πονέσουμε
γύμνασμα ο πόνος και περνά
από καρδιά σ’ άλλη καρδιά υπόγεια διαβαίνουμε
τα θέλω σου μην αρνηθείς γιατί η ζωή ξεχνά
Ν ε φ έ λ η
Η Ανάσταση θα γίνει ! ! !
Ανάσταση ,
Ιδέα ,σύμβολο ανατροπής στις Ιστορίας το πέρασμα
Θα γίνει !
Άν τα θέλω σου , τα θέλω μου , οι ανάγκες μας
αγώνας και πράξη πολιτική γίνουν .
Να παντρέψουμε
τον έρωτα με την επανάσταση χρειάζεται
Υπέρβαση
τα όνειρα εκδίκηση να πάρουν,
σ’ αυτού , του μικροαστικού βάλτου τη σαπίλα
πόλεμο να κηρύξουμε .
Οπλισμένοι είμαστε ,
με του ταξικού αγώνα τη θεωρία ,
της καρδιά μας τη φωτιά .
θα νικήσουμε ! ! !
* * * Ένα βήμα πριν η έμπνευσή σου γίνω * * *
Στους στοίχους των ποιητών ,
στις μελωδίες των τραγουδιών σε γυρεύω.
Τη σιωπή να ερμηνεύσω αδυνατώ
τ’ αληθινό βίαια δε σπαταλώ
Όμως
Απέραντη θάλασσα υπομονής
κατατρώει την άνοιξη π’ αργεί .
Άδικη που είσαι αγάπη
για ένα φτερούγισμα
μαχαιριές χίλιες δίνεις
Άδικη που είσαι μενεξεδιά μου
τόσο πλήγωσες την άδολη
και διάφανη καρδιά μου
N ε φ έ λ η
ΘΕΡΙΝΗ ΘΛΙΨΗ
Ωραίος ο χωρικός ξαπλωμένος στον ίσκιο του πλατάνου.
Γύρω του βούιζε το χρυσό λιοπύρι λαχανιάζοντας .
Το στήθος του γυμνό. Τα πόδια ξυπόλυτα προβαίνοντας
απ’ τ’ ανασηκωμένο παντελόνι. Πέλματα φαρδιά
με δάχτυλα καλοφτιαγμένα, όπως σ’ αγάλματα.
Και κείνος ο μελαχρινός αέρας της αδιάφορης αρσενικότητας.
* * * * *
‘Ηρθε η γυναίκα του ισχνή, κατακίτρινη , μ’ ένα βρέφος στον κόρφο,
με δυό μικρά να την κρατούν απ’ το ξεθωριασμένο φουστάνι.
Σηκώθηκε εκείνος . Πήρε ένα δεμάτι ξύλα παραμάσκαλα .
Πήρε τόνα παιδί απ’ το χέρι και ξεμάκρυνε
στο βάθος του χρυσού μεσημεριού .Δύο μέτρα πίσω του
ακολουθούσε η ισχνή γυναίκα .
Θλίψη απέραντη :
Κανείς δε θα του πει πως είναι ωραίος . Δε θα το μάθει .
* * * Γιάννης Ρίτσος * * *
Σημείωση : Η δύναμη της ποίησης ίσως τα κατάφερε………….
* * Κ’ η ποίηση κρυβόταν αμίλητη * *
_ _ _ _ _
Άφησε τον κασμά στη μάντρα κ’ είπε :
– Το χωράφι σου σπάει τα πλευρά .
Κάθε μέρα
παλεύεις με χιλιάδες τόνους χωμα. Κ’ύστερα
δυο μέτρα γης σου πευτουν και πολύ .
Κι ούτε ένα πρόβατο
να βελάξει ξοπίσω σου – -
Το λιόγερμα
έσβηνε κατακόκκινο.
Κ’ η ποίηση κρυβόταν αμίλητη
πίσω απ’ τα δέντρα κοιτάζοντας
τα φ ω τ ε ι ν ά
κι α ν ώ φ ε λ α χέρια της .
* * * Γιάννης Ρίτσος * * *
* Αγρότης * θερινό φροντιστήριο
- – - – - – - – - – - – - – -
Ο τίτλος …αυθαίρετα δικός μου
– - – -
* * * * * Η ιδέα της προφύλαξης * * * * *
ΞΑΦΝΙΑΣΜΑ
Ήρθε σαν αιφνιδιασμός ετούτος ο άνεμος
καταμεσής σε τόση ακίνητη ακτινοβολία ,
σε τόση ζέστη , ιδρώτα και λαμπρότητα .
Τραβήξανε τις βαρκες πάνω στ’ ακρογιάλι.
Οι παραθεριστές φόρεσαν τα πουκάμισά τους.
Καλό κι αυτό .
Η ιδέα της προφύλαξης έδειχνε φόβο απώλειας .
Άρα Υπήρχε –……υπάρχει ? — ακόμη κάτι που μπορούσε να χαθεί
σ’ αυτό το θέρος το στεγνό, το πάγχρυσο.
Κατά το δείλι
έπεσε πάλι ο άνεμος κ’ έμειναν τα βρεγμένα φύκια.
_ _ _ Γιάννης Ρίτσος _ _ _ _
——– * * * Είδε κάποιος ένα έλατο
να πάει μονάχο του στο πριονιστήριο ——- * * *
Ναι Μανώλη Αναγνωστάκη ! !
Είδα πολλούς ,είδα εμένα
Στη εξουσία της λογικής φρόνημα , υπάκουα οδεύω για κει
την άνοιξη όχι ανυπόμονα γυρεύοντας
Νεφέλη
Αν τη σιωπή
Να ερμηνεύσω μπορούσα
Κι ο πόνος γλυκός θα ‘ναι
Ν ε φ έ λ η
——– Μικρή υπαρξιακή παρένθεση——-
Ποιος είσαι , λοιπόν ,
πίσω απ’ αυτό το πρόσωπο
που η κάθε μέρα τ΄ αλλάζει ,
ποιος είσαι πίσω απ’ τις πράξεις
που κάνεις τη μέρα, πίσω απ’ τις πράξεις
που συλλογίζεσαι τη νύχτα.
Αρίθμητα πρόσωπα μέσα σου ,
καθένα ζητάει να υπάρξει
Σκοτώνοντας το άλλο- ποιο είναι το αληθινό ? Ποιό είναι αυτό το πρόσωπο
που κανείς καθρέφτης δεν μπορεί να σου δώσει ?
Τάσος Λειβαδίτης
* * * Αν μπορούσες να δεις * * *
Ετούτο το χαρτί είναι δυο χέρια –
σ’ αγκαλίζω.
Ετούτο το χαρτί είναι ένα ασβεστομένο σπίτι -
κλείνομαι ν’ ανασάνω.
Ετούτο το χαρτί είναι μια εκδίκηση για σένα
Μονάχα εμένα τιμωρεί , πάντοτε εμένα .
Ετούτο το χαρτί είναι μια πόρτα ολάνοιχτη –
φωτίζει ολόγυμνη την ομορφιά σου .
Ετούτο το χαρτί είναι το βάθρο του θανάτου μου -
πάνω του στήνω τ’ άγαλμά σου απ’ όνειρο και σάρκα .
Ετούτο το χαρτί είναι ένας τείχος –
Το υψώνω ανάμεσα σε σένα και σε μένα.
Ετούτο το χαρτί είναι η ομορφιά μου –
αν μπορούσες να δεις θα μ’ αγαπούσες .
Ά, η ομορφιά μου είναι ο θάνατος μου ,
Είναι η ζωή μου όλη η ζωή , πέρα από σένα και από μένα -
—Στίχοι από σκισμένα ποιήματα –
Γιάννης Ρίτσος
Τα δυο χαμόγελα
Αν δείτε δυο άστρα να φιλιούνται με τα ράμφη τους
Είναι γιατί χαμογελά η αγαπημένη μου .
Και το ‘χει ανάγκη .
Τα δυο χαμόγελα που σου χάρισα φόρεσε
και πορέψου
Συχωράμε αν ο οίστρος καθοδηγείται από τα θέλω μου
ματώνω
βαθύτερα μπαίνει το μαχαίρι στην καρδιά μου
Πες μου πως την φλόγα που ακόμα σιγοκαίει να …….
φυλακίσω
Στα χαμόγελα να δώσω το λόγω
Νεφέλη
Νυχτερινό υφαντούργημα
Των κρίνων φλοίσβος που γυμνώνει τ’ αυτιά και διασκορπίζεται
Νιώθω στους ωμούς της ζωής το σκίρτημα που βιάζεται ν’ αδράξει
το έργο
Νιότη που θέλει άλλη μια ευκαιρία αιωνιότητας
Και στην εύνοια των ανέμων ρίχνει το κεφάλι της αδιαφορώντας
Υπάρχει ένα στήθος που χωράει τα πάντα, μουσική που κυριεύει
στόμα που ανοίγει
Σ’ άλλο στόμα –κόκκινο παιχνίδι κλαδεμένο από τον ίλιγγο
Ακόμα ένα φιλί και θα σου πω για ποιο σκοπό τις σιωπές μου μάτωσα
έτσι
Ακόμα ένα χιλιόμετρο και θα σου δείξω γιατί βγήκα σ’ ένα τέτοιο αγνάντεμα
Όπου παθαίνεται ο λυγμός ζητώντας άλλ’ αστέρια
Ψάχνοντας με φθαρτές χειρονομίες την άμμο που άφησαν
ανασκαμμένη των ερώτων οι σπασμοί.
Οδυσσέας Ελύτης
—–Προσανατολισμοί—–
* * * * Νιότη που θέλει άλλη μια ευκαιρία αιωνιότητας * * * * :
Ο …. αυθαίρετος δικός μου τίτλος
Την αφρούρητη νύχτα πήραν οι θύμησες
* * * *
Φίλησέ με μ’ όλο σου το στόμα
Προσοχή αγάπη ,
Στην πάροδο του φιλιού ένα τουφέκι
Σημαδεύει τ’ όνειρό μας
_ _ _ Γιάννης Ρίτσος _ _ _ _
Η επιθυμία γεννάει το δρόμο της
Ένα ποδοβολητό τελειώνει στην άκρη της ακοής.
Μια σουρωμένη καταιγίδα χιμάει μες στο νεανικό στήθος που σπαταλάει την ανεξήγητη φεγγοβολή του .
Η επιθυμία έχει μια πολύ ψηλή κορμοστασιά και στις παλάμες της καίει η απουσία.
Η επιθυμία γεννάει το δρόμο της όπου θέλει να περπατήσει.
Φεύγει ….
Κι ένας λαός από χέρια προς εκείνη ανάβει θαυμασμού παρανάλωμα !
Οδυσσέας Ελύτης
Στην πρώτη σου ξενοιασιά
* * * * * * * *
Έλα λοιπόν αλαργινή εξαφάνιση !
Τίποτε άλλο δεν ποθούν περισσότερο οι αγκαλίες των κήπων .
Στην αφή της παλάμης σου θ’ αναγαλιάσουν οι καρποί που τώρα μετεωρίζονται άσκοποι .
Στο διάφανο στήριγμα της κορμοστασιά σου
τα δέντρα θα βρουν τη μακροχρόνια εκπλήρωση των ψιθυρισμένων τους απομονώσεων .
Στην πρώτη σου ξ ε ν ο ι α σ ι ά θ’ αυξήσουν τα χορτάρια σαν ελπίδες .
Η παρουσία σου θα δροσίσει τη δροσιά .
Οδυσσέας Ελύτης
Η Αμφιβολία
Είναι για να μην ξέρεις πια τίποτε .
Κι όμως πίσω από τ’ αγνοημένο αυτό βουναλάκι υπάρχει ένα συναίσθημα . Δεν έχει δάκρυα ούτε συνείδηση.
Δε φεύγει δεν επιστρέφει .
Ένα δίχτυ αόρατο συγκρατεί τον ήχο που αποκοίμησε πολλές αλήθειες.
Ανάμεσα στα πορτοκάλια του δειλινού της γλιστρά η αμφιβολία .
Φυσάει το αμέριμνο στόμα .
Η γιορτή του κάνει να λάμπουν οι επιθυμητές επιφάνειες .
Μπορεί να πιστέψει κανείς ως και τον εαυτό του .
Να νοιώσει την παρουσία της ηδονής ως μες’ τις κόρες των ματιών του .
Των ματιών του που ρέουν από την πλάτη του έρωτα .
Και βρίσκουνε την παρθενική τους ασέλγεια μέσα στη διάφανη δροσιά της πιο νυχτερινής χλόης μου .
Οδυσσέας Ελύτης
αόρατος φίλος :
Ο φανοστάτης μες’ την καταχνιά .
Το φως του στριμωγμένο στο αδιάβατο.
Να προτιμήσεις τα’ αγάλματα ? Ανώφελο.
Δεν έχουν ρωγμή.
Σ’ αυτά δε μπαίνεις
_ _ _ Γιάννης Ρίτσος _ _ _ _
* * * * Το ναι και το όχι * * * *
Ανάμεσα στο όχι και στο κριμένο ναι
Χάθηκε η ζωή μου μεγάλε ουρανέ
Δεν κρύβεται στη νύχτα
Το άσπρο γιασεμί
Λύγισε η αγάπη όταν μ’ πες το το μη
– - – - – -
Πηγαίνω στον αέρα με χάρτινα φτερά
Μακριά δεν αντέχω
Κοντά δεν μπορώ ( δις )
– - – - – -
Χαμήλωσε τα φώτα μεγάλε ουρανέ
Το όχι αποκοιμήθηκε στην αγκαλιά του ναι (δις )
- – - – - – - – - –
……..Στοίχοι από ένα τρυφερό τραγούδι που μόλις άκουσα και το αφιερώνω
Στην έμπνευσή μου……..
• * * Ο Λ Ο Κ Λ Η Ρ Ω Σ Η * * *
•
• Όταν εκείνη περπάτησε το χέρι της στο τριχωτό του στήθος ,
• οι δυό γροθιές του ξέσφιξαν σα δυό μεγάλα κουκουνάρια στη φωτιά
έτοιμες να καούν και να χαϊδέψουν
• .Εκεί πάνω τον πρόλαβε η σφαίρα. Δεν έβγαλε λέξη .
• Οί δυό παλάμες του απομείναν ανοιχτές .Τότε μονάχα
• πιστέψαμε πως θα μπορούσε να νικήσει .
•
* * * Γιάννης Ρίτσος * * *
* * Ποια τιμωρία * *
Ποια τιμωρία θ’ απαλείψει
Τα πάμφωτα ίχνη των ματιών σου
απ’ τα δικά μου
* * * Γιάννης Ρίτσος * * *
* * * Ε ν ο χ ή * * *
Τι ζητούσαν , λοιπόν , σε τι είχα φταίξει ,
εμένα το μόνο μου έγκλημα ήταν ότι δεν μπόρεσα να μεγαλώσω ,
κυνηγημένος πάντα ,που να βρεις καιρό,
έτσι έμεινα εύπιστος κι αγκάλιαζα το κρύο σίδερο της γέφυρας .
Ενώ απ’ το βάθος, μακριά με κοίταζε σαν ξένο
η πιο δική μου ζωή .
* * * Τάσσος Λειβαδίτης * * *
* * * Ο η τ τ η μ έ ν ο ς * * *
Γονάτισε κι ακούμπησε το μέτωπο του κάτω στο πάτωμα .
Ήταν η δύσκολη ώρα .
Κι όταν σηκώθηκε , το ντροπιασμένο πρόσωπό του, που όλοι ξέραμε,
είχε μείνει εκεί, πάνω στις σανίδες,
σαν ένα αναποδογυρισμένο άχρηστο κράνος.
Ο ίδιος γύριζε σπίτι του τώρα δίχως πρόσωπο – σαν το θεό.
* * * Τάσσος Λειβαδίτης * * *
* * * Ο ν ι κ η μ έ ν ο ς * * *
Καθόλου δε φοβόταν πια το φως . Βγήκε στο δρόμο .
Κανένας δεν τον πρόσεχε . Ένας ήλιος χορτασμένος
κάπνιζε το τσιγάρο του πάνω απ’ την πολιτεία .
Αυτός ετύλιξε το γέλιο του σ’ ένα κομμάτι νύχτα
κ’ εχάθει στη στροφή του δρόμου νικημένος απ’ τη νίκη του .
• * * Γιάννης Ρίτσος * * *
* * * ΠΑΡΑΔΟΧΗ * * *
Νικημένος απ’ το γαλάζιο
Με το κεφάλι ακουμπισμένο στα γόνατα της σιωπής
πεθαμένος από ζωή
πεθαμένος από νιότη
βουλιαγμένος κάτω απ’ τη φωτιά του
Και το φύκι σαλεύοντας στη μασκάλη του —–
Το κύμα της μέρας δεν έβρισκε αντίσταση
Μήτε σ’ ένα χαλίκι της σκέψης του.
Είταν έτοιμος πια για τον έρωτα
Και για το θάνατο .
Εδώ το <> δένει
Της αποκοτιάς παιδί π’ άργησε να μεγαλώσει
με θέλω που δε χόρτασε .
την ξεχασμένη αθωότητα κουβαλώ
και πληρώνω με το αίμα της καρδιάς μου
Ναι εδώ το <> δένει
Που είδες νεφεληγερέτη μου
το ισόβιο εγώ μου
να ταξιδεύει μ’ αναστολή
παραέξω απ’ τα κάγκελα
Με τρομάζει η σκέψη
το βαρύ περπάτημά σου
στο χώμα
την έμπνευση που σου χάρισα
κι απάνθρωπα φυλάκισες .
Τρέχουν οι σκέψεις,
βιάζονται στη μάχη να ριχτούν.
Μια αόρατη επανάσταση εντός μου σιγοκαίει.
Με αγγέλους και δαίμονες…
Κι η έκβαση… αμφίρροπος.
Νεφέλη
Αν πρεπει να παρω τοις μετρητοις τα τελευταια λογια, εχω να πω πως επαινος και οχι νουθεσια ηταν το τελευταιο μου post.
Και επισης πως όταν καταλαμβανε ολο τον γνωστο τοτε κοσμο ο Μ Αλεξανδρος ηταν εξαπλωση του πολιτισμου και της γλωσσας βεβαια, ενω τωρα ειναι η ‘κακια’ γλωσσα του αποικιοκρατη?
Και συ φιλόξενε οικοδεσπότη
Που με τη γλώσσα του αποικιοκράτη
με νουθετείς
συχωράμε
Τον λόγω σου απ’ την ανάποδη φόρεσα
Νεφέλη
Ω λογική ! !
Σ’ ένα λουλούδι δώσε
την άδεια ν’ ανοίξει
Άνοιξη είναι
* * Νεφέλη * *
you are like a gunmachine! Can’t even have your time.
Οι κιθάρες που αναβόσβησαν κάτω απ’ τα νερά
τα <> .. και τα <>
……..
* * Εάν είναι αλήθεια * *
Πενθώ τον ήλιο και πενθώ τα χρόνια που έρχονται
Χωρίς εμάς και τραγουδώ τ’ άλλα που πέρασαν
Εάν είναι αλήθεια
Μιλημένα τα σώματα και οι βάρκες που έκρουσαν γλυκά
Οι κιθάρες που αναβόσβησαν κάτω απ’ τα νερά
τα <> .. και τα <>
Μια στον αέρα , μια στη μουσική ——-
•
• * * Το μονόγραμμα * * *
•
• Οδυσσέας Ελύτης
* * * Νεφεληγερέτη τ’ ακούς ……..* * *
Δεν αμφιβάλω ///–
πως υπόγεια διάβαση υπάρχει .//–
Ανάμεσα στον έρωτα και την επανάσταση ///–
κι ανάποδα αν το θές ///–
Την υπέρβαση θέλει , τον αντιφωνητής της. ///–
Δύσβατος τόπος μ’ αγκάθια κι αμφιβολίες , ///–
πόνο και δάκρυα , ///–
Η ελπίδα σου κλείνει πονηρά το μάτι ///–
σε προκαλεί τρώγοντας τη σάρκα σου.///–
Η ουτοπία να παίζει μαζί σου ,///–
σε γέφυρες χαλάσματα .///–
Θάλασσα σιωπής ///–
η αλήθεια σε συσκευασία δώρου , ///–
γυμνάσματα και ξόδεμα της ψυχής . ///–
Την υπέρβαση θέλει τ’ ακούς αντιφωνητή ///–
Νεφεληγερέτη τ’ ακούς ………
• * * * * *
• * * * Νεφέλη * * *
•
•
Πείτε μου, ω πυρόξανθες ανατολές του Ηλίου…
γιατί ……..
* * * ΚΛΙΜΑ ΤΗΣ ΑΠΟΥΣΙΑΣ * * *
Όλα τα σύννεφα στη γη εξομολογήθηκαν///–
Τη θέση τους ένας καημός δικός μου επήρε ///–
Κι όταν μες τα μαλλιά μου μελαγχόλησε ///–
Το αμετανόητο χέρι ///–
Δέθηκα σ’ έναν κόμπο λύπης ///–
* * * * *
• Η ώρα ξεχάστηκε βραδιάζοντας///–
• Δίχως θύμηση///–
• Με το δέντρο της αμίλητο///–
• Προς τη θάλασσα///–
• Ξεχάστηκε βραδιάζοντας ///–
• Δίχως φτερούγισμα ///-
• Με την όψη της ακίνητη ///–
• Προς τη θάλασσα///–
• Δίχως έρωτα ///–
• Με το στόμα της ανένδοτο ///–
• Προς τη θάλασσα///–
• Κι εγώ —μες τη γαλήνη που σαγήνεψα. ///–
• **** Προσανατολισμοί ****
• * * * Οδυσσέας Ελύτης * * *
* * * Η σ υ ν έ χ ε ι α * * *
Κι εδώ θα τελείωνε η ιστορία μου , αν στο άνοιγμα της πόρτας δεν παρουσιαζόταν η Μάρθα – η Μάρθα , εδώ και χρόνια πεθαμένη. Δεν άντεξα και το λίγο φαγητό που είχα για δείπνο κατέβηκα και το έδωσα στο σκυλί —-
Που δεν την είχε γαυγίσει .—-
• * * Τάσος Λειβαδίτης * * *
Κ ρ α χ
Τα εμπορεύματα
βουνά
δίπλα στους φτωχούς της ζήσης.
Ο διευθυντής ,
διαόλου στοιχειό φαλακρό,
χτυπώντας την αριθμομηχανή ,
μουρμούρισε :
<>
και κρέμασε την ταμπέλα :
<>
Οι μύγες
Γλεντάνε και φτύνουν
τα γλυκίσματα χύμα ,
τα στάρια
στ’ αμπάρια
σαπίζουν – κοροϊδία ,
και μπρός στις βιτρίνες
η πλέμπα των Ελισέγεφ, τι κρίμα
με σανίδα κοιλιά ,
σεργιανά η ανεργία .
Τα άντερα απ’ τις παράγκες
γουργουράνε ,
σκεπάζοντας
των παιδιών του δρόμου το κλάμα :
__ Στη δουλιά
η στο ντουφέκι,
οι παλάμες χυμάνε !
Έλα
εκδικητή
και προστάτη αντάμα ! –
Β λ α ν τ ί ρ Μ α γ ι α κ ό φ σ ι
<>
_
Ευχαριστώ πολύ ‘ΝΕΦΕΛΗ’
ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ
Πολλά ποιήματα είναι ποτάμια .///
Αλλα είναι χαμολούλουδα σε βραδινό κάμπο .///
Άλλα είναι σαν πέτρες που δεν χτίζουν τίποτα .///
Πολλοί στοίχοι είναι σα στρατιώτες έτοιμοι για τη μάχη. ///
Άλλοι σα λιποτάχτες κρυμμένοι πίσω απ’ τ’ ανθισμένα δέντρα.///
Άλλοι σα άγνωστοι στρατιώτες που δεν έχουν πρόσωπο .///
Πολλά ποιήματα φωνάζουν δυνατά χωρίς ν’ ακούγονται .
///Αλλα σωπαίνουνε με σταυρωμένα χερια .///
Αλλα σταυρώνονται και μιλούν σταυρωμένα .////
Πολλοί στοίχοι είναι σαν εργαλεία .///
Εργαλεία σκουριασμένα , ριγμένα στο χώμα .///
κι αλλα καινούρια που δουλεύουν το χώμα ///
Πολλά ποιήματα είναι σαν όπλα—
όπλα πεταμένα στο χώμα ///
κι όπλα αστραμμένα στην καρδιά του εχθρού . ///
—- Πολλοί στοίχοι στέκονται πίσω από τη σιωπή .///
σαν τα χλωμά παιδιά πίσω απ’ τα τζάμια ενός ορφανοτροφείου –
κοιτάζουν μακριά ,μες στη βροχή —
δεν ξερουν τι να κάνουν , που να πάνε .///
Πολλά ποιήματα είναι σα δέντρα ///
αλλα σα κυπαρίσσια σε ένα λιόγερμα θλίψης ///
αλλα σαν δέντρα οπωροφόρα σ’ ένα κολχόζ .///
Πολλοί στοίχοι είναι σαν πόρτες — πόρτες κλειστές σ’ ερημομένα σπίτια ///
και πόρτες ανοιχτές σε ήμερες συγυρισμένες ψυχές .///
Είναι και πόρτρες ανοιχτές καμένες σε μια πυρκαγιά,///
Γ ι ά ν ν η ς Ρ ί τ σ ο ς