Το Εθνικό Σύστημα Υγείας πάσχει σοβαρά. Είναι επείγουσα και επιτακτική η ανάγκη για ριζικές αλλαγές.

Τί συμβαίνει σήμερα:

Τα τελευταία 15 χρόνια τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς παρατηρείται αύξηση των δαπανών υγείας ως ποσοστό του ΑΕΠ.

Το Εθνικό Σύστημα Υγείας (ΕΣΥ) παρότι ήταν μια σημαντική αλλαγή στην περίθαλψη των πολιτών όταν δημιουργήθηκε και αρχικά προσέφερε αρκετά με τα μη Αστικά Κέντρα Υγείας, τα νέα Νοσοκομεία και τις υποδομές που δημιουργήθηκαν, σήμερα απαξιώνεται συνεχώς. Έχει δε αποδειχθεί πως δεν κατέκτησε την εμπιστοσύνη τους γιατί έχει εμφανή, μεγάλα και συνεχιζόμενα προβλήματα.
Τα σημαντικότερα εξ’αυτών είναι τα παρακάτω:

• Ελλείψεις υποδομών και υπηρεσιών σε αρκετά Κέντρα Υγείας & περιφερειακά Νοσοκομεία.
• Άνιση χωροταξική κατανομή των μονάδων υγείας.
• Δυσμενής αναλογία κλινών σε σύγκριση με την υπόλοιπη Ευρώπη.
• Ανοργάνωτη και πολυδιασπασμένη Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας (ΠΦΥ), με υπηρεσίες υγείας παρεχόμενες αυτόνομα και ασυντόνιστα από διάφορα Ταμεία Υγείας με κακή & ξεπερασμένη οργάνωση και λειτουργία.
• Υπερβολικά μεγάλος αριθμός διακομιδών ασθενών προς το κέντρο.
• Μεγάλες λίστες αναμονής για εξέταση αλλά και για προγραμματισμένες χειρουργικές επεμβάσεις.
• Συσσωρευμένα και συνεχώς αυξανόμενα ελλείμματα των νοσηλευτικών μονάδων
• Μεγάλες & χρονίζουσες οφειλές προς τις φαρμακευτικές εταιρείες
• Διαφθορά, υποχρηματοδότηση, υπερτιμολογήσεις προϊόντων, υποκοστολόγηση παρεχομένων υπηρεσιών.
• Κομματισμός εντός των μονάδων υγείας, ανυπαρξία καθημερινού ελέγχου προσέλευσης, ποιότητας και ποσότητας εργασίας.
• Σοβαρότατες ελλείψεις νοσηλευτικού προσωπικού.
• Ιατρική ανεργία λόγω πληθώρας ιατρών (σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία από το Key figures on Europe, statistical pocketbook 2006, European Commission, έχουμε την μεγαλύτερη αναλογία ασκούντων την ιατρική ανά 100000 κατοίκους, δηλ 454 ιατρούς κατά μέσο όρο και με άνιση κατανομή στη χώρα) και επίσης υποαπασχόληση των πλεοναζόντων ιατρών λόγω μη προγραμματισμού των πραγματικών αναγκών της χώρας.
• Υπερειδίκευση ιατρών, έλλειψη γενικών ιατρών, ιατρών εργασίας και επαγγελματική εκμετάλλευση του ιατρικού προλεταριάτου.
• Επετηρίδα (!) έναρξης ειδικότητος χωρίς εξετάσεις και χωρίς έλεγχο των υποψηφίων για ειδίκευση.
• Έλλειψη ενιαίου και συγκεκριμένου προγράμματος εκπαίδευσης των ειδικευομένων.
• Χαμηλά αμειβόμενο ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό με επακόλουθα φαινόμενα κρυφών οικονομικών συναλλαγών και παράνομη άσκηση ιδιωτικής ιατρικής με ανυπαρξία ελέγχου και απόδοσης ευθυνών από τους ανίσχυρους και ανεπαρκείς ιατρικούς συλλόγους.
• Υποχρηματοδότηση της βασικής έρευνας και αποσπασματική έρευνα μέσω ‘κλειστών ομάδων’ σε συγκεκριμένους πανεπιστημιακούς η άλλους ειδικά χρηματοδοτημένους ακαδημαϊκούς χώρους.
• Έλλειψη συστηματικής συνεχιζόμενης ιατρικής εκπαίδευσης και θεσμοθετημένου ελέγχου στις διάφορες βαθμίδες.
• Σχεδόν παντελής έλλειψη εφαρμογής τεκμηριωμένης ιατρικής.
• Ηλεκτρονικό ιατρικό ιστορικό, ηλεκτρονική καταγραφή δραστηριοτήτων εντός του συστήματος και διαδικτυακή σύνδεση, υποστήριξη και παρουσίαση των μονάδων του ΕΣΥ σε παρατεινόμενη ‘νηπιακή’ ηλικία.
• Ανεπαρκής καταγραφή δεικτών υγείας κλπ από την ΕΣΥΕ με συνέπεια σχεδόν μόνο η χώρα μας να παρουσιάζει ελλιπή στοιχεία υγείας στην Eurostat.
• Στροφή των πολιτών τις τελευταίες δυο δεκαετίες στις ιδιωτικές υπηρεσίες υγείας που αντιμετωπίζουν τα προβλήματα υγείας ευέλικτα, γρήγορα & αποτελεσματικά σε συνδυασμό και με την όλο και περισσότερο μεγαλύτερη διείσδυση της ιδιωτικής ασφάλισης στον ενεργό κυρίως πληθυσμό της χώρας με αποτέλεσμα ιδιωτικές δαπάνες υγείας σε ποσοστά που πλησιάζουν πια το 50% και με συνεχή ανοδική πορεία 8% ετησίως ποσοστό σχεδόν διπλάσιο του μέσου Ευρωπαϊκού
• Έλλειψη αγωγής υγείας (σχολεία, στρατός , ειδικές ομάδες πληθυσμού).
• Ο κρατισμός σε όλη του την ανεπάρκεια!